Indie zapowiadają, że zostaną czwartym państwem posiadającym własną stację kosmiczną. Pierwszy moduł ma zaś trafić na orbitę za dwa lata. Indyjska Stacja Kosmiczna BAS docelowo będzie składać się z pięciu modułów, kolejno dokładanych aż do 2035 roku.
Indyjskie plany
Wraz z rozwijaniem własnego programu załogowego, Indie stawiają również na budowę własnej stacji kosmicznej. BAS, czyli Bhāratīya Antarikṣa Sṭeśan. Docelowo na pokładzie mają mieszkać trzy lub cztery osoby w ramach misji długoterminowych. Jednocześnie stacja ma umożliwiać krótkie wizyty trzyosobowych załóg. Stacja trafi na orbitę okołoziemską o wysokości około 450 kilometrów nad powierzchnią Ziemi. BAS ma mieć około stu metrów sześciennych objętności mieszkalnej, rozłożonych na pięć modułów. To rozmiar podobny do Chińskiej Stacji Kosmicznej Tiangong. Dla porównania Międzynarodowa Stacja Kosmiczna posiada blisko czterysta metrów sześciennych objętości mieszkalnej.
Szczegóły budowy stacji BAS zostały przedstawione 30 października 2026 przez kierowniczkę projektu Kalpanę Kalahastri podczas indyjskiego forum badawczego ESTIC 2026. Pierwszy moduł, BAS-01, ma być gotowy do lotu w 2028 roku. Po wystrzeleniu, na jej pokład dotrze pierwsza załoga w ramach drugiej indyjskiej misji załogowej Gaganyaan 5. Następne moduły i załogi będą sukcesywnie powiększać stację. Docelowo budowa BAS ma zostać ukończone w 2035 roku.
Program lotów załogowch Gaganyaan i indyjscy astronauci
Indyjski program lotów załogowych Gaganyaan rozwijał się mozolnie i z trudem. Pierwsze studia wykonalności dotyczące budowy kapsuły zainicjowano jeszcze w 2006 roku. Przez lata brakowało jednak zgody politycznej na podniesienie priorytetu oraz zwiększenie finansowania. Mimo, że ten nadano w 2014, to program nadal nie miał szczęścia. Znacznie opóźnienia wynikły przez epidemię Covid-19 oraz problemy techniczne. Wcześniej szacowano nawet, że pierwszy, jeszcze testowy lot Gaganyaan odbędzie się w 2021 roku. Teraz oficjalnie jest to ostatni kwartał tego roku, a termin ten wydaje się mocno wątpliwy.
Kapsuła Gaganyaan (z sanskrytu, niebiański pojazd) ma pozwolić na przeprowadzenie lotu z trzema osobami na pokładzie. Wszystko wskazuje na to, że mimo opóźnień, to Indie staną się czwartym państwem, po Związku Radzieckim/Rosji, Stanach Zjednoczonych oraz Chinach, zdolnym do samodzielnego przeprowadzenia lotu kosmicznego. Jednak stanie się to dopiero po przeprowadzeniu trzech, bezzałogowych lotów testowych.
Jednak do lotów kapsułą trenuje już czterech pilotów wojskowych Indyjskich Sił Powietrznych. Ich imiona oficjalnie przedstawiono w 2024 roku: Prasanth Nair, Angad Pratap, Ajit Krishnan oraz Shubhanshu Shukla. Ten ostatni odbył już pierwszy lot kosmiczny w ramach przygotowań do przyszłego indyjskiego lotu. Shubhanshu Shukla był członkiem załogi Axiom-4, w której również brał udział Sławosz Uznański-Wiśniewski.
Historia pierwszych stacji kosmicznych
Indie zostały po raz pierwszy zaproszone do uczestnictwa w lotach załogowych w ramach radzieckiego programu współpracy Interkosmos. W programie uczestniczyły głównie kraje z bloku wschodniego. To w tym programie poleciał w kosmos pierwszy Polak, Mirosław Hermaszewski, który tygodniowy lot odbył na pokładzie stacji kosmicznej Salut-6 w ramach misji Sojuz 30. Podobnie było w przypadku pierwszego Indusa, Rakesha Sharmy, który również spędził około tygodnia na pokładzie radzieckiej stacji kosmicznej.
Tym razem był to Salut-7, ostatnia stacja kosmiczna tej serii. O ile późniejsze stacje Salut posiadały już po dwa węzły cumownicze, co pozwalało na obecność dwóch pojazdów podłączonych do stacji na raz, to rewolucja pojawiła się w 1986 roku. Wystrzelona wówczas Stacja Mir posiadała aż sześć węzłów cumowniczych, i również o tyle modułów została rozbudowana. Mir był pierwszą permanentnie zamieszkałą stacją, a po upadku Związku Radzieckiego odwiedzały go amerykańskie wahadłowce kosmiczne. Wizyty te służyły do nawiązania współpracy byłych supermocarstw i przygotowania pod budowę nowej, Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (International Space Station, ISS), hybrydy projektów Space Station Freedom oraz Mira-2.
Wraz z agresją Federacji Rosyjskiej na Ukrainę współpraca z innymi partnerami stacji kosmicznej jest raczej szorstka. Partnerzy mają jednak ograniczone wyjście. Segment amerykański dostarcza prąd stacji, a rosyjski jest wyposażony w silniki korygujące orbitę. Takie wzajemne uzależnienie technologiczne miało na celu wymuszenie współpracy. Jednak po blisko trzydziestu latach pracy ISS, możemy powoli zaobserwować zmierz tej stacji. Ze względu na spory wiek większości modułów stacja jest obecnie certyfikowana tylko do 2030 roku.
Jednocześnie od 2021 roku w przestrzeni kosmicznej lata już chińska Tiangong. Amerykańska spółka VAST planuje budowę komercyjnej stacji Haven-1. Po tym jak USA wstrzymała (czyli praktycznie skasowała) budowę wokółksiężycowej stacji Gateway, zaangażowani partnerzy, tacy jak Japonia, kraje zrzeszone w Europejskiej Agencji Kosmicznej, Kanada czy Zjednoczone Emiraty Arabskie został przysłowiowo “z ręką w nocniku.”
Państwa te muszą teraz od początku zdefiniować na jakich warunkach chcą uczestniczyć w programach stacji kosmicznych. Współpraca z Delhi oraz Indyjska Stacja Kosmiczna BAS dają tu również nowe opcje oraz możliwości.
Źródło: Wikipedia, oraz Indyjski Departament Biotechnologii
Wpis ten powstał bez ingerencji AI.
